blackout

Burayı unutmuşum.

Neden yerleşmiş kara parçalarım var bilmiyorum. Dev taş ve toprak kütleleri gibi yerleşecek kadar ne yaşadım bilmiyorum. O yüzden bir süredir bu yerleşik kara parçalarımın belki de o kadar yerleşik olmadığından şüpheleniyorum. Şüphe feci bir şey. Hele benim gibi motivasyon güçlüğü çeken biri için. Sivrisinek ısırığı gibi. Kalkıp şüpheyi ortadan kaldıracak şeyler aramaya takatim yok, ama şüphelenen yerlerimi kaşımadan da edemiyorum. Suyun içinde hava baloncuğu gibi, süzülüp süzülüp geri çıkıyor yukarı. Yaşamak denen faaliyette çeyrek yüzyılımı tamamlamamın eşiğinde; yani herkesin kara parçalarının büyük tektonik hareketleri atlatıp yer küreye kırıla kırıla yerleşip oturduğu dönemde duyulacak his mi şimdi bu? İnsanın 23 yaşında kendini geç kalmış hissetmesi belki de normal değil. Belki de ölüme daha yakın bir noktadan dönüp baktığımda çok ahmakça gelecek bu gecikmişlik duygusu. Ya da yeni zamanların usulü bu olmuş olacak. Bilemiyorum.

***

İşten ayrıldım. Çalışırken ne yaptığımı bilmiyordum, şimdi de ne yaptığımı bilmiyorum. Eskiden sürekli yalnız öleceğimi düşünürdüm. Şimdilerde sadece ölmeyi düşünüyorum. Öldükten sonra çoğu meselenin anlamsız kalacağını. Bazen tam uykuya dalacakken ya uyanamazsam diye paniğe kapılıyorum. Hayatımda yeni hiçbir şey olmadığı, kendimi öldürebilceğim fikriyle heyecanlanıp hayatta hissettiğim zamanlardan daha farklı bu. Elimde olan ama yapmayacağım bir şeyin fikriyle nabzımı hızlandırmaya benzemiyor. Elimde olmayan ve başıma gelecek bir şeyin nabzımı hızlandırmasından bahsediyorum. Uçaklar havalanırken yere çakıldığımızı, virajları alırken lastiklerin asfaltte kayıp gittiğini düşünüyorum. Düşünmüyorum daha doğrusu, tüm bu senaryolar son derece geçekçi film kareleri gibi beliriveriyorlar aklımda. Panik oluyorum, panik olmamış gibi davranmaya çalışıyorum. Kemer ikaz ışıklarına bakıyorum. Heyecanlanmıyorum, birileri kalbimi var gücüyle suyun altına bastırıyor gibi hissediyorum.

İnsan hayatının sonlanacağı ihtimalini düşündüğünde -ki hayata ilişkin ihtimal olmaktan en uzak şey sonlanması- yaptıkları ve yapamadıkları önüne diziliyor. Önüme dizilenlerden memnun değilim. Önüme dizilmeyenlerden memnun değilim. Kendimden ve hayatımdan memnun değilim. Zamanın tek bir yönünde ilerlemeye mahkum olmamızdan memnun değilim. Kararsız ve ortalama bir insan olmaktan da. Sürekli geç kalmış hissediyorum. Her an. 25 yaş bunalımı dedikleri şeyi atlatıyorum belki. Belki daha derin bir şeyler yaşıyorum, bir fikrim yok. Galiba bu zamanlar faniliğimizle yüzleştiğimiz zamanlar. Bu hayat devam etmek için fazla güzel ve ben umursamayacak kadar genç değilim artık.

**