Devrim olmadı. Ben mezun oldum.
Göğsünden ne ara çıktım da babamın, göğsünü yumruklamaya başladım hatırlamıyorum. Tek hatırlayabildiğim  hıçkırıklar arasında "dayanamıyorum, sindiremiyorum" deyip durduğum. Küçükken de böyleydim, değişmiyorum. En rahat uykularımı hep saatlerce babama sarılıp ağladıktan sonra uyuyorum.
Şimdi ne yapacağımı kimse bilmiyor. Ben zaten tanrının güleceğine hiç inanmıyorum.